ساوه ازنظرتقسیمات کشوری

 

درزمان مغولان سرزمین ایران رادر این دوران شامل 20 بخش دانسته وساوه جزء عراق  بوده ودر دوران عهد صفویه که به قول شاردن به 4 بخش عهده تقسیم می شده ومرکز ایران عجم بوده است. 

این تقسیمات تقربیا  همینطور ادامه داشته که هیچگونه مالک وضابطه ای وجود نداشت ودر سال 1316 شمسی تمام مملکت به 27 قسمت  ان زمان شماره 15 ساوه ورزند بود ولی درهمان سال مذکور (1316 ) دولت وقت بنا بر مصالح سیاسی ونظامی وبه موجب قانونی که از مجلس گذشت بنام قانون  تقسیمات کشوری مملکت را به 10 استان و49 شهرستان تقسیم نمود ودر همین قانون 10 استان به ترتیب  از 1تا 10 و49 شهرستان بنام مشخص گردید

استان یکم مرکز ان رشت وشهرستانهای تابعه ان عبارت بود از زنجان " ساوه "

قزوین " اراک " شهسوار " رشت " ولی در سال 1339 طبق قانونی که از مجلس

گذاشت  استانها به جای شماره به اسامی اصلی وتاریخی خود نامیده شدن

 واستان مرکزی شامل 14 شهرستان و44 بخش که مرکز ان تهران بود ساوه یکی از شهرستانهای ان استان (تهران ) شد ودر سال 1356 استان مرکزی به مرکز اراک رسمیت یافت وساوه جزی استان مرکزی گردید

منابع کتاب تاریخ اب وابرسانی ساوه :تالیف مهندس محمد شرافت - داود کاهه

1380